ಮಳೆ ಅಂದರೆ ನೀನಷ್ಟೆ ಕಣೆ...

ಮೊನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಇಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಮಳೆ
ಎದೆ ತೋಯ್ದು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವಾಗ
ನಿನ್ನದೇ ನೆನಪು...

ಮಳೆ ಅಂದರೆ ಹಾಗೆ,
ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹೀರಿದ
ಹಸಿ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ..

ನಿನ್ನ ಒಳಗೆ ನಿಂತು
ನನ್ನ ಜೀವರಸವನ್ನೆಲ್ಲ ಹರಿಸುವಾಗ
ಹರಡಿದ ಗಮ್ಮನೆಯ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ

ಮಳೆ ಅಂದರೆ,
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಜೀವ ತೇಕಿ, ದೇಹ ಜೀಕಿ
ಚಿಮ್ಮನೆ ಚೆಲ್ಲಿದ ಹುಡಿಹುಡಿ ಮಾತುಗಳು;
ಹಿಂದೆ ಬಿಮ್ಮನೆ ನಿಂತ ಕನವರಿಕೆಗಳು

ಮಳೆ ಅಂದರೆ,
ಹಣೆಯ ಸಿಂಧೂರ ತೋಯಿಸಿದ ಬೆವರು
ಎದೆಯ ಸೀಳಲ್ಲಿ ಕವಲಾಗಿ ಹರಿದ ಬಿಸಿಯುಸಿರು
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಜಾಗೃತಗೊಂಡ ತೇವ
ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿದ ಕಾವ್ಯ

ಮಳೆ ಅಂದರೆ,
ತುಟಿ ಒತ್ತಿದಾಗ ಉಳಿದ ಎಂಜಲ ಅಂಟು
ಮೊಲೆ ಹೀರುವಾಗ ಸಣ್ಣಗೆ ಜಿನುಗಿದ ಹಾಲು
ದೇಹವೇ ಇಡಿಯಾಗಿ ಚೀರಿ ಚಿಮ್ಮಿದ ಜೀವಚೈತನ್ಯ

ಮಳೆ ಅಂದರೆ,
ನೀನು
ಮತ್ತು ನೀನಷ್ಟೆ ಕಣೆ.....

ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ ಉರಿದುರಿದು....

-೧-
ಸಿಟ್ಟು ಸೆಡವು ಹತಾಶೆ ನೋವಿನಲ್ಲೂ ನೀನು
ಮೇಣದಂತೆ ಉರಿದುರಿದು
ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೀ...
ಬೆಳಕಿಗೆ ಮೇಣ ಬೇಕು, ಮೇಣಕ್ಕೆ ಬೆಳಕಲ್ಲ.
ಉರಿಯುತ್ತ ಉರಿಯುತ್ತ ಮೇಣವೇ ಬೆಳಕಾಗುವ ವಿಸ್ಮಯ
ಅದ ನೋಡಿ ನಾನು ಬರಿದೇ ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ

-೨-
ನೀನು ನನ್ನ ಭೂತವಲ್ಲ, ಕನಸಲ್ಲ, ಬದುಕಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯವಲ್ಲ
ಗುರಿಯಲ್ಲ, ಅಸ್ಮಿತೆಯಲ್ಲ...
ಏನೂ ಅಲ್ಲದಿರುವ ನೀನು ನನ್ನ
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಾದೀಯೆಂಬ ಭೀತಿ ನನಗೆ

-೩-
ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ಮೋಹ, ಕಾಮಾದಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿರರ್ಥಕ
ನನಗೆ, ನಿನಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಆತ್ಮಸಾಂಗತ್ಯ
ಅದಿರುವುದು ವಾಸ್ತವದ ಬೆಂಕಿಯ ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ
ಅಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕು, ಬೆಂದು ಉರಿದು ಹೋಗಬೇಕು

-೪-
ಕಲ್ಲು ಅಹಲ್ಯೆಗೆ ಮನುಷ್ಯಳಾಗುವ ತವಕ,
ನನಗೆ ಕಲ್ಲಾಗುವ ಆಶೆ
ಯಾಕೆಂದರೆ ಕಲ್ಲು ಕರಗುವುದಿಲ್ಲ
ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಲಾರದು
ಕರಗದ ಕಾಯ ನಿರಾಕಾರವಾಗಿ, ವಿಸ್ಮಯವಾಗಿ
ಅನಂತವಾಗಬೇಕು

-೫-
ನನ್ನ ದೇಹ, ಭಾವ, ಮಾತು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಬೇಡ
ಮೆಚ್ಚುವುದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚು
ಅದೊಂದೇ ಅವಿನಾಶಿ

-೬-
ನಾನು ಬೋಧಕನೂ ಅಲ್ಲ, ಬಾಧಕನೂ ಅಲ್ಲ
ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ ಕುಳಿತ
ಭೈರಾಗಿಯಂಥವನು
ನನಗೆ ಬೂದಿಯೇ ಬೆಳಕು
ಈ ಬೆಳಕಿನಿಂದಲೇ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಬಯಸುವೆ

-೭-
ಯಾರು ಯಾರನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸಲಾಗದು
ಬೆಳಗಲು ಬಯಸುವವರು ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಬೇಕು
ಉರಿಯಬೇಕು
ತಾನೇ ಬೇಯಲು ಹೊರಟವನು ಏನನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಬಹುದು?

ಆ ನದಿಯಲ್ಲಿ..

ಹಾವಿನಂತೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡ
ದೂರದ ಬೈಪಾಸ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ
ಭಾರಹೊತ್ತ ಲಾರಿಯೊಂದು
ದಮ್ಮುಕಟ್ಟಿ ದಬಾಯಿಸಿ
ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಸದ್ದಾಗುತ್ತಿದೆ,
ಮಟಮಟ ಉರಿವ
ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಪೈಪೋಟಿಯಲಿ
ಗುಂಯ್ಯನೆ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿ
-ಗೆ ಅಲುಗುವ
ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳ ಚಟಚಟ, ಪಟಪಟ.

ನನ್ನ ಸಾವಿನ ಚಿತ್ರ
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತರಿಸಿದ
ನೀರಿಗೆ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ,
ಕೊರೆದು ಚೂಪಾದ
ಬಂಡೆಗಳ ತುದಿಯಲಿ ಹನಿಯುವ
ಎತ್ತರದ ಜಲಪಾತದೊಂದು
ಹನಿಗೂ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ.

ರಾತ್ರಿಯ ಕಪ್ಪು, ಕಡುಗಪ್ಪು ಮೋಡದೊಳಗೆ
ಮೆಲ್ಲಮೆಲ್ಲನೆ ಸರಿಯುವ
ಚಂದಿರನ ಕಾಲ್ಸಪ್ಪಳ,
ನೋವ ಸುಖದಲ್ಲಿ
ಮೌನವಾಗಿ ಹರಿದ
ಮೈಥುನ ನಿನಾದ,
ಭೂಮಿಯಾಳ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದ
ಕಾಣದ ಬೇರು; ಮೇಲೆ ಹಸಿರ ಚಿಗುರು.

*****

ಬೆಣಚು ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ
ಹರಿಯುವ ಶೀತಲ ನೀರಿಗೆ
ಕಾಲಿಳೆಬಿಟ್ಟು ನೀರು ಚಿಮ್ಮುತ್ತ,
ಉಗ್ಗುತ್ತ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನುಗ್ಗುವ
ಆ ನದಿ
ಕನಸಲ್ಲಿ ಹರಿದಿತ್ತು...

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಿತ್ತು,
ಮಲಗುವ ಮುನ್ನ
ಮುಚ್ಚಲು ಮರೆತಿದ್ದ
ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಗಳ ಹೊರಗೆ
ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗಿಸುವ ಆಕಾಶ,
ಲಕಲಕಿಸುವ ಗೊಂಚಲು ಗೊಂಚಲು ತಾರೆಗಳು,
ಇರುಳು ಮೀಯಲು ಇಳಿದಂತೆ
ಆ ನದಿಯೊಳಗೆ...

ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ
ನಾನೂ ಮಿಂದೆದ್ದೆ
ಅಸಂಖ್ಯ ತಾರೆಗಳ ಕೊಳದಲ್ಲಿ,
ದೂರ ಬೆಟ್ಟದ ಪರಿಮಳ,
ಓಡಿದಷ್ಟು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತುವ, ಮುತ್ತುವ
ಕಾಡುಗುಲಾಬಿಯ ಸುಗಂಧ,
ಭೂಮಿಯುಸಿರಿನ ಸುವಾಸನೆಯಲಿ
ಮಣ್ಣ ತೊಟ್ಟಿಲು ಜೋ...ಜೋಗುಳ
ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ
ಮಿಂದ ಮೈ ಮನಸ್ಸು
ನಿಧಾನ, ಧ್ಯಾನ... ಮಂಪರು, ನಿದ್ದೆ...

ನಿಶ್ಯಬ್ದದ ಲಯ

-೧-

ನಿಶಬ್ದವಾಗಿದೆ ಈ ರಾತ್ರಿ
ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಗೋಡೆಗೆ
ಕೋಲು ಬಡಿದು ದಿನವೂ
ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ
ಗೂರ್ಖ ಇಂದೇಕೋ ಬಂದಿಲ್ಲ,
ಭಯಂಕರ ಚಳಿ
ಅವನ ಸುಂಯ್ಯನೂದುವ
ವಿಷಲ್ಲಿಗೂ ತಾಗಿರಬೇಕು,
ಆಗೀಗ ಮುರುಗುಡುತ್ತಿದ್ದ
ಹಕ್ಕಿಗೂಡೂ
ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದೆ ಇಂದು,
ಜೀ...ಎಂದು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ
ಜೀವತೂರುತ್ತಿದ್ದ ಜೀರುಂಡೆಯ
ಗಂಟಲೂ ಕಟ್ಟಿರಬೇಕು,
ಬಿಡದೆ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ
ಆಕಾಶವೂ ಕಂಬಳಿಹೊದ್ದು
ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.


-೨-

ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿದೆ ರಾತ್ರಿ
ಶಬ್ದಗಳೆಲ್ಲ ಮೌನವಾಗಿ
ನಿರಾಕಾರ ಮೌನವೆ
ಗೂರ್ಖನಾಗಿ, ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿ,
ಜೀರುಂಡೆಯಾಗಿ, ಮಳೆಹನಿಯಾಗಿ
ಹೀಗೆ
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೆ
ಮಾತಾಗಿ
ರಾತ್ರಿ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿದೆ.

-೩-

ಈ ನಿಶ್ಯಬ್ದದಲಿ
ಏಕಾಂಗಿ ನಾನು
ಮಾತಿಗಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ ನಿನ್ನೊಡನೆ
ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ
ಗೂರ್ಖನ ಲಾಠಿಯ ಸದ್ದು
ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆ
ಗೂಡಿನ ಹಕ್ಕಿಮರಿಗಳು
ತೂಗುವ ತೊಟ್ಟಿಲು
ಆಕಳಿಸಿ ಮೈಮುರಿದು
ಗಂಟಲು ಸರಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೀರುಂಡೆ
ಎಚ್ಚರವಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಆಕಾಶವೂ...

ಒಂದರೊಳಗೊಂದು
ಸೇರಿಹೋದ ಸದ್ದಿನ
ನಡುವೆಯೆ ನಾನು-ನೀನು
ಕೂಡೋಣ; ಲಯವಾಗೋಣ.