Tuesday, August 19, 2008

ಜಾತಿವಾರು ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ಯಥಾಸ್ಥಿತಿವಾದಿಗಳ ವಿರೋಧ, ಇತ್ಯಾದಿ...

ರಾಜ್ಯ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಆಯೋಗ ನಡೆಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಬೃಹತ್ ಜಾತಿವಾರು ಜನಗಣತಿ ಹಾಗು ಸಮೀಕ್ಷೆ ಕುರಿತಂತೆ ಔಟ್‌ಲುಕ್‌ನ ಆಗಸ್ಟ್-೨೫ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತ್ರತ ವರದಿಯೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ. ಈ ಉದ್ದೇಶಿತ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹೇಗೆ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಈ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಲಾಗಿದೆ. ಕಾರ್ಪರೇಟ್‌ಗಳು ಹಾಗು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಬೇರೆಬೇರೆಯಾದ ಕಾರಣಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಎರಡೂ ವಲಯದ ಅಂತಿಮ ಉದ್ದೇಶ ಒಂದೇ; ಅದು ಯಥಾಸ್ಥಿತಿವಾದ.

ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಜಾತಿವಾರು ಜನಗಣತಿಯೊಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ೧೯೩೧ರಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಜಾತಿವಾರು ಜನಗಣತಿಯ ನಂತರ ಯಾವುದೇ ರೂಪದ ಜಾತಿವಾರು ಗಣತಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಉದ್ದೇಶಿತ ಗಣತಿ ನಡೆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಈ ಬಗೆಯ ಗಣತಿ ನಡೆಸಿದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಬದಲಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಾತಿವಾರು ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಕುರಿತು ಅವಲೋಕನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಗತ್ಯ. ಅವಕಾಶ ವಂಚಿತರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ, ಶಿಕ್ಷಣ, ರಾಜಕೀಯ ಇತ್ಯಾದಿ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಲೇಬೇಕಾದ್ದು ಸಹಜನ್ಯಾಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಗಣತಿ ಕಾರ್ಯ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ.

ಹೀಗಿದ್ದೂ ಈ ಬೃಹತ್ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ವಿರೋಧವೇಕೆ? ಇದು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಎರಡೂ ವಲಯಗಳು ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಈ ವಿರೋಧಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಎಲ್ಲೂ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ. ಸಮೀಕ್ಷೆ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ನೈತಿಕ, ತಾಂತ್ರಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ವಿರೋಧಿಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಆರಂಭಗೊಂಡ ನಂತರ ಮೊಸರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಹುಡುಕುವುದು ಕಷ್ಟವೇನಲ್ಲ. ಆಗ ಹೊಸ ಅಸ್ತ್ರಗಳು ವಿರೋಧಿಗಳ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ಪಟ್ಟಭದ್ರರು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವರೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಉದ್ಭವವಾಗಿದೆ.

ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಆಯೋಗದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಹಿರಿಯ ವಕೀಲರು, ಜನಪರ ಚಿಂತಕರು ಆದ ಡಾ.ಸಿ.ಎಸ್.ದ್ವಾರಕಾನಾಥ್ ಅವರು ನೇಮಕಗೊಂಡ ನಂತರ ಸಾಕಷ್ಟು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಾಗಿವೆ. ದ್ವಾರಕಾನಾಥ್ ಅವರು ಕುರ್ಚಿ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗುವ ಜಾಯಮಾನದವರಲ್ಲ. ಆಯೋಗದಿಂದ ಆಗಬೇಕಿರುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಆದ್ಯತೆ ಮೇರೆಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡದೆ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಇಳಿದವರು ಅವರು.

ನೆನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಜಾತಿವಾರು ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರೈಸುವ ಕಠಿಣ ಸವಾಲನ್ನು ಅವರು ಮೈ ಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡರು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ೨೧.೫ ಕೋಟಿ ರೂ. ನೀಡಿದೆ. ಈ ಹಣ ಈಗಾಗಲೇ ಆಯೋಗಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗೆಯ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹಣ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಮೊದಲು ಈ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಪಡೆದಿರುವುದು ಒಂದು ವಿಶೇಷ. ೨೦೦೫ರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ೨ ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ. ಸಮೀಕ್ಷೆ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭವಾದ ನಂತರ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ೧೭.೫ ಕೋಟಿ ರೂ.ಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಈಗಿನ ಸರ್ಕಾರವೂ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದೆ. ಸಮೀಕ್ಷಾ ಕಾರ್ಯ ಬಹುತೇಕ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಇದಿಷ್ಟು ಸಮೀಕ್ಷೆ ಕುರಿತಂತೆ ನಡೆದಿರುವ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು.

ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ಎದ್ದಿರುವ ಹಿಂಬಾಗಿಲ ವಿರೋಧದ ಒಳಸುಳಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟರೆ ಮುಂದೆ ಏಳಲಿರುವ ಭಾರೀ ವಿವಾದದ ಭೂತವೂ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಆಯೋಗ ಕಳೆದ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ೧೭೬ ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನೋಟೀಸ್ ಒಂದನ್ನು ಜಾರಿ ಮಾಡಿತು. ಜಾತಿವಾರು ಸಮೀಕ್ಷಾ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಧರ್ಮ ಹಾಗು ಜಾತಿವಾರು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಎಂಬುದು ಈ ನೋಟೀಸ್‌ನ ಸಾರಾಂಶ. ಈ ನೋಟೀಸ್ ನೋಡಿ ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದಿವೆ. ನೋಟಿಸ್ ಕಳಿಸಲಾಗಿರುವ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್, ವಿಪ್ರೋ, ಐಬಿಎಂ, ಎಚ್‌ಪಿ, ಬಯೋಕಾನ್, ಯಾಹೂಗಳಂಥ ದೈತ್ಯ ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹೆಸರೂ ಇದೆ.

ಔಟ್‌ಲುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ವರದಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಜಾರಿಯಾದ ನೋಟಿಸ್‌ಗೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿ ಮಾಹಿತಿ ಒದಗಿಸಿರುವುದು ಕೇವಲ ೧೧ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು! ೧೮ ಪತ್ರಗಳು ಬಟವಾಡೆಯಾಗದೆ ವಾಪಾಸ್ ಬಂದಿವೆ. ಮೂರು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಈ ಬಗೆಯ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬರೆದಿವೆ. ನೋಟೀಸ್‌ಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಮೇ.೧೫ರವರೆಗೆ ಕಾಲಾವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಮಾತ್ರ ನೀರಸ. ಈಗಾಗಲೇ ಆಯೋಗ ೧೫೪ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿನ ಓಲೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದೆ.

ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಯಾಕೆ ಮೀನಮೇಷ ಎಣಿಸುತ್ತಿವೆ? ಯಾಕೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿವೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೂ ಔಟ್‌ಲುಕ್‌ನ ವರದಿಯಲ್ಲಿದೆ. “ನಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವುದು ಮುಜುಗರದ ವಿಷಯ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಜಾತಿ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಸರು ಹೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸದ ಕಾರ್ಪರೇಟ್‌ಗಳು ಮಾತನಾಡುವ ಧಾಟಿ ಇದು.

ಆದರೆ ದ್ವಾರಕಾನಾಥ್ ಅವರು ಪಟ್ಟು ಸಡಿಲಿಸುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಸಮನ್ಸ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬೇಕಾದೀತು ಎಂದು ಈಗಾಗಲೇ ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಮನ್ಸ್ ನೀಡಿದರೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಿದ್ದರೆ? ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಹುದ್ದೆಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ದ್ವಾರಕಾನಾಥ್ ಅವರಿಗಿದೆ. ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಆಯೋಗವನ್ನು ರಚಿಸಿರುವುದು ಸರ್ಕಾರವಲ್ಲ, ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್. ಹೀಗಾಗಿ ತಮಗೆ ದತ್ತವಾದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಳಸಿ ಈ ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಧಣಿಗಳಿಗೆ ಅವರು ವಾರಂಟ್ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವರೆ? ಕಾದು ನೋಡಬೇಕು!

ಈ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಧಣಿಗಳು ಯಥಾಸ್ಥಿತಿವಾದಿಗಳು. ಆರ್ಥಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಊರ್ಧ್ವಮುಖಿಗಳಾಗಿದ್ದರೇನು; ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಯಾವ ಕಾಳಜಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಜಾತಿಯ ವಿಷಯ ಕೇಳುವುದು ಅವರಿಗೆ ಮುಜುಗರದ ವಿಷಯ, ಆದರೆ ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಜಾತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ, ತುಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಜನರು ಅನುಭವಿಸಿರುವ ಹಿಂಸೆಯ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮುಜುಗರ ಎಲ್ಲಿಯದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಮಗೆ ತಾವೇ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಉದಾಹರಣೆ ಇಲ್ಲ. ಖಾಸಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಎದುರಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆಕಾಶ ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುವಂತೆ, ೨೪*೭ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳ ಪರದೆ ಹರಿಯುವಂತೆ ಕೂಗಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು.

ಇದು ಕಾರ್ಪರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿರೋಧದ ಕತೆಯಾಯಿತು. ರಾಜಕೀಯ ವಲಯದಲ್ಲೂ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಚಲನ ಉಂಟಾಗಿದೆಯಲ್ಲ, ಅದೇಕೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಳಿಸುವ ಮಾಹಿತಿಗಳಿವೆ. ಜಾತಿವಾರು ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲು ಯಾವುದಾದರೂ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ನೀಡಬಹುದಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ಈಗಾಗಲೇ ಆಯೋಗವನ್ನು ಕೇಳಿದೆಯಂತೆ. ಜನಗಣತಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ೫೮,೦೦೦ ಶಾಲಾಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನಿಯೋಜನೆ ಮಾಡಲು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಈಗಾಗಲೇ ಕೊಂಕು ತೆಗೆದಿದೆಯಂತೆ. ಆದರೆ ದ್ವಾರಕಾನಾಥ್ ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ನೀಡುವುದು ಎಂದರೆ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಹಾಗು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಇದು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾನೂನು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಸರ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದ ಕೆಲ ಶಕ್ತಿಗಳು ಯಾಕೆ ಇಂಥ ಖ್ಯಾತೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುತ್ತಿವೆ? ಆಯೋಗದ ಸದಸ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಡಾ.ನಾಗಲಾಂಬಿಕಾ ದೇವಿ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿದ್ದು ಯಾಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ಅದೇ ರಾಜಕೀಯ ಕೈವಾಡದ ವಾಸನೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಪ್ರಬಲ ಗುಂಪುಗಳು ಸೇರಿಕೊಂಡು, ದೊಡ್ಡಮೀನು ಸಣ್ಣ ಮೀನನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ ಎಲ್ಲ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಕಬಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಕೇವಲ ಜನಗಣತಿಯನ್ನಷ್ಟೆ ನಡೆಸದೆ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಸಮಾಜೋ-ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಗಳ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನೂ ನಡೆಸುವುದರಿಂದ ಒಂದು ನೈಜ ಚಿತ್ರಣ ಹೊರಗೆ ಬರಲಿದೆ. ಜಾತಿವಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸಿ, ಅವಕಾಶ ಕಬಳಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಇನ್ನು ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮೀಸಲಾತಿ ನೀಡಿಕೆಗೆ ಇಂಥ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಅಗತ್ಯ ಹಿಂದೆಯೂ ಇತ್ತು, ಇಂದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಇನ್ನೂ ಕಾರ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ವರವಾದರೆ, ಲಾಭಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಮುಂದುವರೆದ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಶಾಪ!

ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಎಂದಿದ್ದರೂ ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಮೀಸಲಾತಿ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯದ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪಿತವಾದ ಸಮೀಕ್ಷೆ, ಗಣತಿಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲವೆ? ಭಾರತದ ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ತೀರಾ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕಲ್ಲವೆ?

ಸತ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎದೆಗಾರಿಕೆ ಬೇಕು. ಇಂಥ ಎದೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ, ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ತಜ್ಞರು, ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕು. ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆ ರಾಜ್ಯದ ಸರ್ವಜನರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ತರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿಟ್ಟ ಯತ್ನ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮನಗಾಣಬೇಕು. ಒಂದು ವೇಳೆ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ-ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಈ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಲಿಹಾಕಲು ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಉನ್ನತಿಯೆಡೆಗೆ ಕ್ರಮಿಸುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಕಲ್ಲುಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇತಿಹಾಸ ಎಂದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲಾರದು.
ತಂತಮ್ಮ ಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಸಮೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರು ಇದನ್ನು ಮನಗಾಣುವರೆ?

Tuesday, August 12, 2008

ಸಕಲೇಶಪುರ ಯಾಕೆ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ?

ಗೆಳೆಯ ಮೆಹಬೂಬ ಸಕಲೇಶಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಸಂಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ. ಮೊನ್ನೆ ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕಾ ದಿನಾಚರಣೆ. ಅವನ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ಆಸೆ.

ಮೆಹಬೂಬ್ ಎಂಥವನೆಂದರೆ ಮಾತಿನಲ್ಲೇ ಕೊಂದು ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ದಿನೇಶ, ನೀನು ಬಾರದೆ ಹೋದರೆ ನಿನ್ ಜತೆ ಠೂ ಎಂದ ಅವನು. ಜತೆಗೆ ಗೆಳೆಯರಾದ ವಿಶ್ವ, ಮಂಜು ಮೊದಲಾದವರ ಒತ್ತಡ. ಭಾನುವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸ್ಥಳ ತಲುಪಿಕೊಂಡಾಗ ಒಂದಿಬ್ಬರ ಭಾಷಣವಷ್ಟೆ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು; ಜತೆಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ನನ್ನ ಮಾತು ಬೇರೆ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿ ಶಾಸಕರಾದ ಎಚ್.ಕೆ.ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ, ಬಿ.ಆರ್.ಗುರುದೇವ್ ಇದ್ದರು. ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರಾದ ಮಂಜುನಾಥ್, ಮದನ್‌ಗೌಡ, ಉದಯ ಕುಮಾರ್, ರಕ್ಷಿದಿ ಅರುಣ್, ಜಾನೆಕೆರೆ ಪರಮೇಶ್ ಮೊದಲಾದವರಿದ್ದರು. ಹಿರಿಯರಾದ ರಾಜಶೇಖರಯ್ಯ, ಬ್ಯಾಕರವಳ್ಳಿ ಜಯಣ್ಣ ಕೂಡ ಇದ್ದರು.

ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಸಾಕಷ್ಟು. ಆದರೆ ಹೊರಗೆ ಜಿಟಿಜಿಟಿ ಮಳೆ. ಮಳೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಬರುವ ಚಳಿ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ, ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಟ್ಟುವುದು ಮಾಮೂಲಿ. ಮೆಹಬೂಬ ಒಳ್ಳೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ. ಅಕ್ಕಿ ರೊಟ್ಟಿ, ನೆಂಚಲು ಕೆಸುವಿನ ಸೊಪ್ಪಿನ ದಂಟಿನ ಪಲ್ಯ, ಟೊಮೋಟೋ ಚಟ್ನಿ, ತರಕಾರಿ ಪಲಾವ್ ಜತೆಗೆ ಮಾಂಸಾಹಾರಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬೊಂಬಾಟಾಗಿ ಚಿಕನ್ ಫ್ರೈ ರೆಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲ ಖಾದ್ಯಗಳು ಘಮಗುಡುವಾಗ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ಭಾಷಣ ಕೇಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇದ್ದೀತು. ಆದರೂ ನಾನು ಒಂದಷ್ಟು ಮಾತನಾಡಿದೆ, ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿದೆ.

ನಾನು ಇದೇ ತಾಲ್ಲೂಕು ಪತ್ರಕರ್ತರ ಸಂಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಸುಮಾರು ೧೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸಿರಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕಾ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ೧೬೫ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆರಂಭವಾದ ಮಂಗಳೂರು ಸಮಾಚಾರ ಪತ್ರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನೇ ನಾವು ಪತ್ರಿಕಾ ದಿನಾಚರಣೆ ಎಂದು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಂಗ, ಇತ್ಯಾದಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ನಾವು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಕ್ಲೀಷೆ ಎನಿಸುವುದುಂಟು.

ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಆದ್ಯತೆಗಳು ಬದಲಾಗಿವೆ. ಆ ವಿಷಯ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಕಲೇಶಪುರದ ಕುರಿತೇ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾತನಾಡಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಜಾಗತೀಕರಣ, ಖಾಸಗೀಕರಣ, ಉದಾರೀಕರಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ನಂತರ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗಿದೆ, ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಸಕಲೇಶಪುರ ಯಾಕೆ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ? ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ನಿಜ, ಜಾಗತೀಕರಣದ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ನಗರಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳು-ಹಳ್ಳಿಗಳು ಸರ್ವನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದ್ಭುತವಾದ ನಿಸರ್ಗ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಕಲೇಶಪುರಕ್ಕೂ ಈ ದುರ್ಗತಿ ಯಾಕೆ ಬಂತು? ಈ ಊರು ೮ ವರ್ಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಈಗಲೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಒಂದಿಷ್ಟೂ ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದಾದರೂ ಏನು? ದಂಧೆಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ, ಲಾಬಿಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ.
ಇಲ್ಲಿನ ಐದು ಹೋಬಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಲಾಬಿ, ಮರಳು ಮಾಫಿಯಾ, ಲಿಕ್ಕರ್ ಮಾಫಿಯಾ, ಮರ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ, ಮಟ್ಕಾ ದಂಧೆ, ಅನಧಿಕೃತ ಕ್ಲಬ್ ದಂಧೆ, ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿ ದಂಧೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಸುವವರು ಯಾರು? ಒಂದಲ್ಲ ಎರಡು ಬಾರಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳಭಟ್ಟಿ ಕುಡಿದು ಜನರು ಸತ್ತರಲ್ಲ?ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಜನ ಈ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ?

ನಾವೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿನ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳು ದನದ ದೊಡ್ಡಿಗಳ ಹಾಗಿದ್ದವು. ನಾನು ಓದಿದ ಹೈಸ್ಕೂಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಜಿ, ಗಣಿತಕ್ಕೆ ಮೇಷ್ಟ್ರೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೂ ಟೆಕ್ಸ್ಟ್ ಬುಕ್ ಓದಿಕೊಂಡೇ ಪಾಸು ಮಾಡಿದೆವು. ಮತ್ತೆ ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿದರೆ ಫಿಜಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಇಲ್ಲ.

ಶಿಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಅಂತ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಭಿಕ್ಷೆ ಎಂಬಂತೆ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ನಾವು ಕೊಡೋದೇ ಇಷ್ಟು, ಬೇಕಾದರೆ ತಗೋ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎದ್ದು ನಡಿ ಎಂಬಂತೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ರೌಡಿಗಳು ಬಂದು ನೇರವಾಗಿ ಬೆಲ್ ಬಾರಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಚಳವಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾಕಾಗಿ ಆ ಚಳವಳಿ ಏನೊಂದೂ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟ್ರೇ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮಿಂದ ಚಳವಳಿ ಹೂಡಿಸಿದ್ದರಾ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ.

ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತರು, ಕೋಟ್ಯಧೀಶರು ಇದ್ದರು, ಈಗಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಊಟಿ, ಮಂಗಳೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು, ಮಣಿಪಾಲದ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಊಟಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಓದುವ ಜತೆ ಹಾರ್ಸ್ ರೈಡಿಂಗ್, ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್, ಚೆಸ್ ಕಲಿತರು. ನಾವು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರು, ಬಡವರು ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಇಲ್ಲದೆ ಗೋಲಿ, ಲಗೋರಿ, ಬುಗುರಿಯಾಡುತ್ತ ಸಮಯ ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು.

ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗೋದು ಏನೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆ ಕಟ್ಟಲು ಯಾವ ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಯಾಕೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಇಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಲು ಯಾವ ಕಾಫಿ ಪ್ಲಾಂಟರ್ ಸಹ ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸಂತ ಜೋಸೆಫರ ಶಾಲೆಯೊಂದು ಇಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಸಕಲೇಶಪುರ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಏನಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೋ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಭಯವಾಗುತ್ತೆ.

ಈಗಲೂ ಸಹ ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿದೆ? ಹಳ್ಳಿ ಜನರಿಗೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ, ಕಾಲೇಜು ಇಲ್ಲ. ಇರುವ ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಕೊರತೆ. ಮೇಷ್ಟ್ರು ಇದ್ದರೂ ಕೊಠಡಿ ಇಲ್ಲದ ಶಾಲೆಗಳಿವೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಕೂಡ ಗತಿಯಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬಸ್‌ಗಾಗಿ ನೆನೆದುಕೊಂಡೇ ಕಾಯಬೇಕು-ಬಸ್ ಶೆಲ್ಟರ್‌ಗಳೂ ಇಲ್ಲ.

ಸಕಲೇಶಪುರದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಗಳ ಕಥೆ ಏನಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವರೆಲ್ಲ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚಾಪೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಹೊರರಾಜ್ಯದವರು ಇಲ್ಲಿ ಯಜಮಾನಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೂರು ಎಕರೆ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಫಿ ತೋಟಗಳೆಲ್ಲ ಇವತ್ತು ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ? ರಾಜಸ್ತಾನದಿಂದ ಬಂದ ಮಾರವಾಡಿಗಳು, ಕೇರಳದವರು, ಮಲ್ಟಿನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಂಪೆನಿಯವರು, ಐಟಿ-ಬಿಟಿಯವರು, ಗಣಿ ದೊರೆಗಳು ಇವತ್ತು ಸಕಲೇಶಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಎಲ್ಲ ಕಾಫಿ ತೋಟಗಳನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾರಲ್ಲವೆ?

ಅವರಿಗೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸು ಉಳಿಸಬೇಕು, ಇನ್ವೆಸ್ಟ್‌ಮೆಂಟೂ ಆಗಬೇಕು.
ಸಣ್ಣ ಕಾಫಿ ಬೆಳೆಗಾರರ ಕೂಗು ಯಾರು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಬೆಳೆ ಇಲ್ಲ, ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೂ ದೊಡ್ಡ ಮಾರ್‍ವಾಡಿಗಳು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಣ್ಣ ಬೆಳೆಗಾರರ ಗತಿ? ಅವರು ಕೂಗಿದ್ದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ವಾಪಾಸು ಬಂದಿದೆ ಅಲ್ಲವೆ?

ಸಕಲೇಶಪುರದ ಚಳವಳಿಗಳು ಏನಾದವು? ರೈತ ಚಳವಳಿ ಏನಾಯ್ತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅಂಥವರು ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಕೆರೋಡಿ ಶಿವು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಶಾಲು ಹಾಕಿದವರನ್ನು ಈ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?

ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಇರುವ ತಾಲ್ಲೂಕು ಇದು. ತೋಟ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಶೋಷಣೆಗೆ ಯಾವ ಅಂಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ? ಅವುಗಳು ನಾಯಕರಾದರೂ ಯಾರು? ಇದ್ದಿದ್ದರಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿದ್ದರೂ, ರಾಜಕಾರಣದ ಜತೆ ಥಳುಕು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳೂ ಕುಂಟುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲವೆ?

ಬಲಪಂಥೀಯ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಜನಪರ ಧ್ವನಿಗಳೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಉಡುಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. ಸಕಲೇಶಪುರದ ಅನಧಿಕೃತ ಕ್ಲಬ್ ದಂಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದು, ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಪತ್ರಕರ್ತ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ದಕ್ಕಿದ್ದೇನು? ಅವರ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಪಟ್ಟಭದ್ರರು ಮಾಡಿದರಲ್ಲವೆ?

ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಆಧುನೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ಇಸ್ಪೀಟು ಆಡುತ್ತ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಿದೆವು. ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಇಸ್ಪೀಟು ಕಲಿಯದೆ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?

ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೈಗಾರಿಕೆ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವಂಥ ಒಂದೇ ಒಂದು ಉದ್ಯಮ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಲಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಇಲ್ಲಿನ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಯಾರೂ ಯಾಕೆ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ?

ರಾಜಸ್ತಾನದಿಂದ ಬಂದವರು ಬಡ್ಡಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರು. ಇಲ್ಲಿನ ಜನ ಸಾಲ ತೀರಿಸಲಾಗದೆ ಮನೆ-ಮಠ ಮಾರಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ದುಡಿದ ದುಡ್ಡನ್ನು ಮತ್ತೆ ರಾಜಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಿದರು. ನಾವೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ದೇನು?

ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬೆಳೆಯೋದಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ನಾವಿಲ್ಲಿ ಭತ್ತದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಕಾಫಿ, ಏಲಕ್ಕಿ, ಮೆಣಸು, ಟೀ, ಮೆಣಸಿನ ಕಾಯಿ, ಶುಂಠಿ.... ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಬೆಲೆ ಕುಸಿದಾಗ ಬೆಳೆಗಾರರು ಧರಣಿ ಮಾಡಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದು ಉಂಟೆ. ಬದುಕು ಮೂರಾಬಟ್ಟೆಯಾದರೂ ನಾವು ಯಾಕೆ ಪ್ರತಿರೋಧ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡವರು ಯಾರು?

ಇಲ್ಲಿನ ಕಾಡು ಏನಾಯಿತು? ಕಿರು ಜಲವಿದ್ಯುತ್ ಯೋಜನೆಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿದು ಹಾಕಿದರಲ್ಲ? ಆಗ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಚಳವಳಿ ಏನಾಯಿತು? ಹಿಂದೆ ನಾವು ಬಿಸಲೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಾರಣಿಗರಿಗಾಗಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಶಿಬಿರ ಮಾಡಿದಾಗ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ್ದೆವು. ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಬರುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಅಂದಿನ ಅರಣ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಅಣ್ಣಯ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಒತ್ತಡ ತಂದಿದ್ದೆವು. ಇವತ್ತು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಸರ್ಕಾರದವರೇ ನುಗ್ಗಿದರಲ್ಲ? ಮರಗಿಡ ಕಡಿದರಲ್ಲ? ಹೋಗಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಾ?

ಸಕಲೇಶಪುರವೇನಾದರೂ ಕೇರಳದವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕೆಲಸ ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲವೆ? ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲಾಗದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗಳು, ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ೨, ೩ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಗತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ?

ಸಕಲೇಶಪುರದ ಕ್ರಾಫರ್ಡ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯರಿಲ್ಲ. ಇರುವ ವೈದ್ಯರ ಮೇಲೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪ. ಲಂಚ ಸಿಗುವ ಇಲಾಖೆಗಳೆಲ್ಲ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತವೆ. ಆರೋಗ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಖಾಲಿಖಾಲಿ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಇಲ್ಲಿನ ನಾಗರಿಕರೆಲ್ಲ ಪಕ್ಷ, ಜಾತಿ, ಧರ್ಮಭೇದಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಒಮ್ಮೆ ಊರಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಲ್ಲವೆ?

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ನೀನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನು ಎಂದು ನೀವು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಲೆನಾಡು ಭಾಗದ ಪತ್ರಕರ್ತರೆಲ್ಲ ಒಂದು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಮಲೆನಾಡನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ. ಜತೆಗೆ ಮಲೆನಾಡಿಗರು ಹಾಗು ವಿಧಾನಸೌಧದ ಅಧಿಕಾರಸ್ಥರ ನಡುವೆ ಸೇತುವೆಯಾಗುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇದೆ. ಪತ್ರಿಕೆ, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ನಮ್ಮಿಂದಾಗಲಿದೆ. ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಕೋರುತ್ತೇವೆ. ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಜಿಲ್ಲಾ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಸಂಘದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಮಂಜುನಾಥ್ ಅವರ ಬೆಂಬಲವನ್ನೂ ಕೋರುತ್ತೇನೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಶಾಸಕರಾದ ಎಚ್.ಕೆ.ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿಯವರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಹೃದಯವಂತರು. ಜನರ ಪರವಾಗಿ ಹಗಲುರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಉತ್ಸಾಹ ಅವರಿಗಿದೆ. ಸಕಲೇಶಪುರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಅರಿವೂ ಅವರಿಗಿದೆ. ಅವರು ಇಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಾರಥ್ಯ ವಹಿಸಲಿ ಎಂದು ವಿನಂತಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸಕಲೇಶಪುರ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕವಾಗಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಪಟ್ಟಣ. ನಾನು ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಂವಹನ ವೇದಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ನೂರಾರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದ್ದೆವು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಪರಿಷತ್ತಿನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಏನೋ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳೂ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತಿದೆ.

ಎಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ-ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ವಾತಾವರಣ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ದಂಧೆಗಳೂ ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲಗೊಳಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ.

ಇನ್ನು ಸಕಲೇಶಪುರದ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಿತ್ರರು ಯಾರಿಗೂ ಅಂಜದೆ, ಅಳುಕದೆ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕಾವೃತ್ತಿಯನ್ನೇ ಒಂದು ಜನರ ಚಳವಳಿ ಎಂಬಂತೆ ಪರಿಭಾವಿಸಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನವರು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸುತ್ತೇನೆ.

Thursday, July 24, 2008

ಜಾಲಹಳ್ಳಿಯ ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸುವವರು ‍ಯಾರು?

ಆಪ್ ಕೊ ಬಿಲ್‌ಕುಲ್ ಶರಮ್ ನಹೀ ಎಂಬ ನನ್ನ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಡೆಕ್ಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ವರದಿಗಾರ ಸತೀಶ್ ಶಿಲೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜಾಲಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೊಲೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಮೀಡಿಯಾಗಳ ಇಬ್ಬಂದಿತನವನ್ನು ಬಯಲಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೀಗಿದೆ:

``write-up on arushi murder is timely. media should have little bit decensy. the whole electronic media went on putting up concocted stories on aurshi murder. but in case of gang rape and murder of 13-year old Lakshmi, daughter of poor parents in Jalahalli, the media behaved as if it is not at all concerned. If Arushi and Lakshmi had born in same place, they would have been studying in a same school. Newspapers dismissed the story as a routine crime report, while electronic media remained mum. Just because Lakshmi’s is not a high-profile case. You don’t have doctor-father for Lakshmi to drag him to the incident.
It is true hamko bilkul sharam nahi...’’

ಸತೀಶ್ ಶಿಲೆಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೂ ನ್ಯಾಯ ಬೇಡವೇ?

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜಾಲಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ೧೩ ವರ್ಷದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಬಿಹಾರಿ ದುರುಳರು ಹರಿದು ತಿಂದು ಮೂರು ದಿನಗಳಾದವು. ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯ ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಇದುವರೆಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ.

ಕಳೆದ ಸೋಮವಾರ ಮೂಲತಃ ಗುಲ್ಬರ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಶಿವರಾಯಪ್ಪ ಎಂಬುವವರ ಪುತ್ರಿ ಏಳನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೊಲೆಯಾದಳು. ಆಕೆ ಇತ್ತೀಚಿಗಷ್ಟೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕೆಯ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಗುಡಿಸಲು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಎಚ್.ಎಂ.ಟಿ.ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಶಾಲೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳುವರೆ ಗಂಟೆಗೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಕೆ ಆರೂವರೆಗೆ ಎದ್ದು ಬಹಿರ್ದೆಸೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಳು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಆಕೆಗೂ, ಆಕೆಯ ಮನೆಯವರಿಗೂ ಹೊರಗಿನ ಬಯಲೇ ಬಹಿರ್ದೆಸೆಯ ತಾಣ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೋಪಡಿಯ ಸಮೀಪವೇ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇಂಥ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ಗಳ ಕಾರ್ಪೆಂಟರಿ ಕೆಲಸ, ಟೈಲ್ಸ್ ಜೋಡಿಸುವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಬಿಲ್ಡರ್‌ಗಳು ಬಿಹಾರದ ಜನರನ್ನು ಕರೆಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಸಾವಿರಾರು ಬಿಹಾರಿ ಕೂಲಿಕಾರ್ಮಿಕರಿದ್ದಾರೆ.
ಲಕ್ಷ್ಮಿ ದಿನವೂ ಬಹಿರ್ದೆಸೆಗೆ ಬಯಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಕೆಲ ದುರುಳರು ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೋಮವಾರ ಆಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಪೊದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆದಿದೆ. ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಮೊರೆಯಿಡಲು ಆಕೆ ಕೂಗಿಕೊಂಡಾಗ ಬಾಯಿಯೊಳಗೆ ಹುಲ್ಲು ತುಂಬಿ ಆಕೆಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಡದೆ ಆಕೆಯ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕಿ ಅಲ್ಲೇ ಕೊಂದುಹಾಕಲಾಗಿದೆ.

ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಾರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಮನೆಯವರು ಹುಡುಕಲು ತೊಡಗಿದಾಗ ಕಂಡದ್ದು ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ದೃಶ್ಯ. ನಂತರ ಪೊಲೀಸರು ಬಂದು ಮಹಜರು ಮಾಡಿ ತನಿಖೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ನೋಯ್ಡಾದಲ್ಲಿ ಅರುಷಿ ಎಂಬ ಬಾಲಕಿಯ ಕೊಲೆಯೂ ಹೀಗೇ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಆಕೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವಯಸ್ಸಿನವಳೇ. ಅರುಷಿ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯಿತು, ಆದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೊಲೆಯಾದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಭಾರತೀಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು. ಇಬ್ಬರೂ ರಕ್ತಮಾಂಸ ಇದ್ದವರೇ.

ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಅರುಷಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸಲು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಹೆಣಗಾಡಿದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಹಿಂದಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು? ೨೪ ಗಂಟೆ ಸುದ್ದಿ ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳ ವರದಿಗಾರರೆಲ್ಲ ಏನಾಗಿ ಹೋದರು? ಯಾಕೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪ್ರಕರಣ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ? ಆಕೆಗೆ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸಲು ಯಾರೂ ಯಾಕೆ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ? ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬ ೧೩ ವರ್ಷದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳನ್ನು ಬರ್ಬರವಾಗಿ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಸಗಿ ಕೊಲೆಗೈಯಲಾಯಿತು ಎಂಬ ಸಣ್ಣಸುದ್ದಿಯೂ ಹಿಂದಿ-ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗಲಿಲ್ಲವೇಕೆ?

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡುವ ಕುಟುಂಬ ಹುಡುಗಿ. ಆಕೆಯ ತಂದೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಲ್ಲ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಈ ಮೀಡಿಯಾಗಳು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ ಕೊಲೆಕೇಸುಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತವರು ಅಥವಾ ಸಾಯಿಸಿದವರು ಇಂಥ ಶ್ರೀಮಂತ ಹಿನ್ನೆಲೆಯವರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲ್‌ಸೆಂಟರ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಭಾ ಎಂಬಾಕೆ ಕೊಲೆಯಾದಾಗ ಇದೇ ಮೀಡಿಯಾಗಳು ಅಬ್ಬರದ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದವು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆಕೆ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ರಂಗದೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಬಂಧವಿದ್ದಾಕೆ. ಜೆಸ್ಸಿಕಾಲಾಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಿತಿಶ್ ಕಟಾರಾ ಕೊಂದವರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭರ್ಜರಿ ಸುದ್ದಿಗಳಾದವು. ಪ್ರಿಯದರ್ಶಿನಿ ಮಟ್ಟೂ ಪ್ರಕರಣವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತೇನಲ್ಲ.

ಬಡಪಾಯಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ಯಾವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಅಪ್ಪ ಹೊಸಕೋಟೆಯ ಕೋಳಿಫಾರಂ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ದೊಡ್ಡಪ್ಪನೂ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಥವರ ಕೊಲೆ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವ ಚಾನೆಲ್‌ನ ಟಿಆರ್‌ಪಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಸತ್ತವರು ಒಂದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಯಾವ ಕೊಲೆಯಿಂದ ಲಾಭವೋ ಆ ಕೊಲೆಯ ಸುದ್ದಿಯಷ್ಟೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಲಾಭವಿಲ್ಲದ ಕೊಲೆಯ ಸುದ್ದಿ ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತದೆ.

ಬಿಹಾರಿಗಳಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸುವವರು ‍ಯಾರು?
ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ-ಕೊಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಹಾರಿಗಳೇ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಈಗಾಗಲೇ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸುದ್ದಿ. ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಯ ಮೂಲಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸುಮಾರು ೨೦೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಿಹಾರಿ ಯುವಕರನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆಯಂತೆ. ಆದರೂ ಕೊಲೆಗಡುಕರು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.

ಬಿಹಾರಿಗಳ ಈ ಬಗ್ಗೆಯ ವರ್ತನೆ ಹೊಸದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಪದೇ ಪದೇ ಗುಲ್ಬರ್ಗದಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಜತೆ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಜಗಳ ನಡೆದಾಗ ಅವರ ನಿಜವಾದ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲ ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಾರತ್‌ಹಳ್ಳಿ ರಸ್ತೆಯ ಕುಂದನಹಳ್ಳಿ ಗೇಟ್ ಸಮೀಪ ತೂಪನಹಳ್ಳಿ ಕಾಲೋನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಕರಣ ನಡೆದಿತ್ತು. ಬಿಹಾರಿ ಗೂಂಡಾಗಳು ರಾತ್ರಿ ಗುಲ್ಬರ್ಗ ಮೂಲದ ಕನ್ನಡಿಗರು ವಾಸಿಸುವ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ, ಗಂಡಸರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊಡೆದು, ಹೆಂಗಸರ ಸೀರೆ, ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದಾಡಿದ್ದರು. ಓರ್ವ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೂ ಯತ್ನಿಸಿದ್ದರು.

ಕರ್ನಾಟಕ ರಕ್ಷಣಾ ವೇದಿಕೆಯ ಬಸವರಾಜ ಪಡುಕೋಟಿ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಹೋರಾಟವೂ ನಡೆದಿತ್ತು. ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಕದ್ದಮೆಯೂ ದಾಖಲಾಗಿತ್ತು.

ಈಗ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಯಾಕೋ ಮಿತಿಮೀರುತ್ತಿರುವ ಹಾಗಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಬಿಹಾರ, ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶ ಕಡೆಯಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದವರು. ನಾರ್ಥಿಗಳ ಈ ಬಗೆಯ ಉಪಟಳಗಳಿಂದಲೇ ಬಹುಶಃ ರಾಜ್ ಠಾಕ್ರೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಇವರ ವಿರುದ್ಧ ಸಮರ ಸಾರಿದ್ದಾರೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ದುರಂತವೆಂದರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಪರವಾಗಿ ಧ್ವನಿಯೆತ್ತುವವರೇ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ. ಆಕೆಯ ಸಾವು ಯಾರನ್ನೂ ಭಾದಿಸಿಲ್ಲವೇಕೆ ಎಂಬುದೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಹೊರರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ, ದೇಶಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ವಲಸೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಗೆಯ ರಕ್ಷಣೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮದೇ ರಾಜ್ಯದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಯಿಂದ ಬದುಕು ಅರಸಿ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಬಂದವರ ಕಷ್ಟ ಕೇಳುವವರು, ಹೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
ಇದೆಂಥ ವ್ಯಂಗ್ಯ?

ಬಿಹಾರಿಗಳೇ, ನೆಟ್ಟಗೆ ಬದುಕುವುದಾದರೆ ಇಲ್ಲಿರಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಂಡಿನ ಮೇಲೆ ಒದ್ದು ಇಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ಯಾಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ?

Wednesday, July 23, 2008

ಐಟಿ-ಬಿಟಿಗಳು ಹಾಗು ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು....

ಇಂದು ಸಂಜೆ (೨೩-೭-೨೦೦೮) ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಐಟಿ ಮತ್ತು ಬಿಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರದ ದಿಗ್ಗಜರೊಂದಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಬಿ.ಎಸ್.ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಲಿದ್ದಾರೆ. ಓಬೆರಾಯ್ ಹೋಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಈ ಸಭೆ ಏರ್ಪಾಟಾಗಿದೆ.

ನೂತನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರದ ನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವುದು ಪರಿಪಾಠ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರದವರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರದ ಮಣೆ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಅದು ಕೂಡ ಸಹಜವೇ. ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಇವತ್ತಿನ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಕುದುರೆ. ಅದು ಓಡುತ್ತಿರುವವರೆಗೆ ಅದನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಬರವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕುದುರೆ ಯಾವತ್ತು ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ, ಯಾವತ್ತು ಕುಂಟುತ್ತದೋ, ಇನ್ನ್ಯಾವತ್ತು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿಬಿಡುತ್ತದೋ (ಹಾಗಾಗದಿರಲಿ) ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಿರುವುದು ಕುದುರೆಯ ಮನೋಧರ್ಮವೇನು ಎಂಬುದು. ಸಾಕು ಸಾಕೆನ್ನುವಷ್ಟು ಮೇವು, ಉದ್ದೀಪನ ಔಷಧಗಳು ದಕ್ಕಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಕುದುರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆಗಾಗ ಹುಚ್ಚುಕುದುರೆಯಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಕುದುರೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸೋಣ, ಆದರೆ ಹುಚ್ಚುಕುದುರೆಯನ್ನು ಯಾರಾದರೂ, ಎಂದಾದರೂ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಸರಿದಾರಿಗೆ ತರಲೇಬೇಕಲ್ಲವೆ?

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಸಭೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಇವತ್ತು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಲೀಡರುಗಳು ಏನೇನು ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ರಾಜ್ಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೂ ಊಹಿಸಬಲ್ಲರು. ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳೇನು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಸ್ಪಷ್ಟ.

ಅವರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ “ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಷನಲ್ ಏರ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಆರಂಭವೇನೋ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಅದೇನು ಮಾಡ್ತೀರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಮೊದಲು ಸಿಟಿಯಿಂದ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಒಂದು ರಸ್ತೆ ಮಾಡಿ. ಬೆಂಗಳೂರು ತುಂಬ ರಸ್ತೆಗಳು ಕಿರಿದಾಗಿದೆ. ನೀವು ಮೆಟ್ರೋ, ಮೊನೋ ಇತ್ಯಾದಿ ರೈಲುಗಳನ್ನು ಬಿಡುವ ಮೊದಲು ಫ್ಲೈ ಓವರ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ. ನಮಗೂ ಈ ಟ್ರಾಫಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಂತುನಿಂತು ರೋಸೊತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಷನಲ್ ಗ್ರಾಹಕರು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಎಂಥ ಪರದಾಟ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೆ? ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದರೆ ಬ್ಯಾಂಗಲೂರ್‌ನ ಇಮೇಜ್‌ನ ಗತಿಯೇನು?

ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಿಜಿನೆಸ್ ಬೆಳೆಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಡೆಯಿಂದ ಬೆಂಬಲ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಭೂಮಿ ಬೇಕು. ನಾವೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದರೆ ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನೀವು ಸರ್ಕಾರದವರು ರೈತರ ಭೂಮಿ ನೋಟಿಫೈ ಮಾಡಿ ನಮಗೆ ಕೊಡಿ. ಆ ರೈತರಿಗೆ ಅದೇನು ಸರ್ಕಾರಿ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೊಡಬೇಕೋ ಕೊಡಿ. ನಾವು ದೇಶಸೇವೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಬೆಲೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ನಾಮಿನಲ್ ಆಗಿ ಅದೇನು ಆಗುತ್ತದೋ ಕೊಡ್ತೀವಿ ಬಿಡಿ.

ಅದ್ಯಾಕೆ ನೀವು ಬ್ಯಾಂಗಲೂರನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದೀರಿ. ಅದೆಲ್ಲ ಬೇಡ. ಬ್ಯಾಂಗಲೂರೇ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕನ್ನಡ, ಕನ್ನಡ ಅಂಥ ದಯಮಾಡಿ ತಲೆತಿನ್ನಬೇಡಿ. ಇದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಯುಗ. ಬೆಂಗಳೂರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಿಟಿಯಾಗಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುವ ಬದಲು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಸಿ. ದೇಶ ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಅದೂ, ಇದೂ ಎಂದು ಹಿಂಸೆ ಕೊಡಬೇಡಿ. ನಾವು ಅರ್ಹತೆ, ಯೋಗ್ಯತೆ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡುವವರು. ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅರ್ಹತೆ, ಯೋಗ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡೋದು? ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಕೊಡ್ತೀವಿ.

ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್, ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ, ಮೇಟೇಂನೆನ್ಸ್ ಇತ್ಯಾದಿ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ನಾವು ಹೊರರಾಜ್ಯದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೊಡ್ತಿವಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಲೋಕಲ್‌ನವರಾದರೆ ಕಿರಿಕ್ಕು. ಹಾಗಾಗಿ ಡಿ ದರ್ಜೆಯ ನೌಕರಿಯೆಲ್ಲ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದವರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದವರು, ದಲಿತರು ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಧರಣಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊರಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ಧರಣಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿ. ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳಿಂದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಆದರೆ ಎಂಥ ಹಿಂಸೆ ಗೊತ್ತಾ? ಹಾಗೆ ಆಗಾಗ ಬಂದ್ ಕರೆ ಕೊಡುವವರನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕಿ. ನಮಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಕೆಲಸ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ ಲಾಸ್ ಆಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಾ?

ಹೌದಲ್ಲವೇ? ಈ ಐಟಿ-ಬಿಟಿಯವರು ಹೀಗೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವೆ? ಅಲ್ಲಿ ಮೀಸಲಾತಿ ಕೊಡೋದು ತಪ್ಪು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸೋದೇ ತಪ್ಪು ಎನ್ನುವ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಥರದ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕ್ಯಾಂಡಿಡೇಟುಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಯಾರು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ ತಲೆತಿರುಕ ಬಿಟಿ ದೊರೆಸಾನಿಯಂಥವರಿರುತ್ತಾರೆ. ನಿಲೇಕಣಿ, ಮೋಹನ ದಾಸ ಪೈ, ಫಣೀಶ್ ರಂಥ ಇಂಟರ್‌ನ್ಯಾಷನಲ್ ಫಿಗರ್‌ಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುವ ಧಾಟಿಯೇ ಇದು.

ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನಿಂದ ಬಂದವರು. ಅವರಿಗೆ ಬಡವರ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತು, ರೈತರ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತು. ಅಮೆರಿಕನ್ ಅಕ್ಸೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾತನಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಐಟಿ-ಬಿಟಿಯವರ ಇಂಥ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಅವರೇನು ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ ಗೊತ್ತೆ?

“ಅಮೆರಿಕದಿಂದ ಈಗಷ್ಟೆ ಎದ್ದು ಬಂದಿರುವ ನನ್ನ ಐಟಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ,

ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದೆ. ಒಂದು ವಿಷಯ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಅಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನಾನು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತು. ರಸ್ತೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಗೊತ್ತು. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯದ ಪೂರ್ತಿ ಬಜೆಟ್ಟನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸುರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬರೀ ಐಟಿ-ಬಿಟಿಯವರು, ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕೋಟ್ಯಧೀಶರಷ್ಟೆ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ಸಾಗಿಸಲು ಒದ್ದಾಡುವ ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರಿದ್ದಾರೆ. ಆಟೋ ಚಾಲಕರು, ತರಕಾರಿ ಮಾರುವವರು, ಕ್ಲರ್ಕುಗಳು, ಗಾರ್ಮೆಂಟ್ಸ್‌ಗಳು-ಖಾಸಗಿ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿದು ಹೈರಾಣಾಗುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಮಿಕರು, ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರಿ ಮಾಡುವವರು, ಕೂಲಿ ಮಾಡುವವರು, ಸ್ಲಂಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವವರು, ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವವರು...ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ತರಹದ ಜನರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲವೆ?
ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಪರದಾಡುವವರ ಸಮಸ್ಯೆಯ ನಡುವೆ ನಿಮ್ಮ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದು ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವೇ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ನೀವು ಹೇಳುವಷ್ಟು ಹಾಳುಬಿದ್ದು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ದೇಶದ ಬೇರೆ ನಗರಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ ಬನ್ನಿ. ಬೇರೇನೂ ಬೇಡ. ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿ ದೆಹಲಿಯೇ ಕೊಳಕು. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನೀವೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂದರೆ ಈ ನಗರ ಒಂಥರಾ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೊಠಡಿ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರ, ಹವಾಮಾನ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗೋದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನರೂ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ನಿಮಗೆ ಇದುವರೆಗೆ ಕಾಟ ಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲ.

ನೀವು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿ ಇಲ್ಲಿನ ರೈತರದ್ದು. ಅವರ ಬೆವರಿನ ಶ್ರಮವೂ ನಿಮ್ಮ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಕವಡೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಅಷ್ಟೆ, ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರಲಿ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ರೈತರು ಸಾಲುಸಾಲಾಗಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರಲ್ಲ. ಆ ವಿಷಯ ನಿಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆ? ದಿನಕ್ಕೆ ಕೋಟಿ ಡಾಲರ್‌ಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ನೀವು ರೈತರ ಒಳಿತಿಗೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೆ? ಒಂದು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮಗೆ ಇನ್ನು ರೈತರ ಭೂಮಿ ಕಿತ್ತು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಭೂಮಿ ಬೇಕೆಂದರೆ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಪಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಏನು ಬೆಲೆಯಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಿ, ಅದೂ ಯಾವ ಬಲವಂತವೂ ಇಲ್ಲದೆ.

ನಿಮಗೆ ತೆರಿಗೆ ರಜೆ, ವಿನಾಯಿತಿ, ನಿರಂತರ ವಿದ್ಯುತ್... ಇತ್ಯಾದಿ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳಬೇಡಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದೀರಿ. ಇನ್ನು ಯಾವ ವಿನಾಯಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನಿದ್ದರೂ ಸರ್ಕಾರದ ಜತೆ ಕೈಜೋಡಿಸುವುದನ್ನು, ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಿರಿ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಇದು ಕನ್ನಡ ನಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವೇ ಕಡ್ಡಾಯ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಲಿಯುವುದು ಹಾಗಿರಲಿ, ನೀವು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಿರಿ, ಕಲಿಯದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ತೊಲಗಿ ಹೋಗಿ.

ಕನ್ನಡ ಸಂಘದವರು, ದಲಿತ ಸಂಘದವರು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮೂಗು ಮುರಿಯುವುದನ್ನು ಬಿಡಿ. ಅದು ಅವರ ಹಕ್ಕು. ಬಂದ್ ಆದಾಗ ಸಮಸ್ಯೆಯಾದರೆ ಭಾನುವಾರ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ನಷ್ಟ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿ, ದಲಿತರಿಗೆ, ಹಿಂದುಳಿದವರಿಗೆ ಮೀಸಲಾತಿ ಕೊಡಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಯೋಗ್ಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಾರಿಸುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೊರರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಜನರನ್ನು ಕರೆಸಿದರೆ ಪರಿಣಾಮ ನೆಟ್ಟಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಈ ರಾಜ್ಯದ ನೆಲ, ಜಲ, ವಿದ್ಯುತ್, ಜನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಅನ್ನದ ಋಣ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿದೆ. ಆ ಋಣ ತೀರಿಸಲಾದರೂ ಈ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿ. ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಧಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಒಂದಷ್ಟು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಒಂದಷ್ಟು ಗ್ರಾಮಗಳನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಿ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಪರಿಹಾರ ನಿಧಿಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟು ಹಣ ಎತ್ತಿಡಲು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ.

ಇದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡದೆ, ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದವರೇ ನಾವು ಎಂದು ಫೋಜು ಕೊಡಬೇಡಿ.

ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ಐಟಿ-ಬಿಟಿ ಧಣಿಗಳ ಕಿವಿ ಹಿಂಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ಹೀಗೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುವರೆ?